19. Yüzyıla kadar zengin edebiyatımızda roman olmaması konusu. Roman tabiri caizse pornografiktir. Karakterin en gizli en mahrem bilgilerini açığa vurur. Beynin içinde gezer, karakterin hiç bir mahremi kalmaz. Oysa İslam kültüründe, medeniyetinde yaşantısında aklımıza kötü bir şey gelse dahi biz bunu dillendirmediğimiz sürece bundan mesul olmayız. Kötü fikir ve düşünceler vesvesedir, şeytandandır deriz, estağfurullah çeker kendimize geliriz. Oysa roman bu mekanizmayı yıkıyor, yerle yeksan ediyor. Kişinin kendi içinde yaşadığı, en mahrem duygu ve düşüncelerini açığa vuruyor. Mesul olunmayacak şeyleri mesul çizgiye getiriyor. Bizim ilk romanlarımızın ekseriyetinde aslında yine azda olsa mahremiyet oluyor, her ne kadar batılı yazarlar gibi olunmaya çalışılsada bazı şeyler yine mahrem kalıyor. Suç ve cezayı düşünelim, Anna Karanina'yı, Karamazov kardeşleri, bunlarda adeta karakterin beyninin içinde en ücra köşelerine kadar giriliyor, karakterin herşeyi ayan beyan ortaya dökülüyor, belki işin gizli bilgileri ele geçirme, kişinin gizlisini araştırma gibi günah konularda girdiği için çekici geliyor. Bizim hikayemize bakalım mesela bir Ahmet Mithat Efendi bir şey anlatır sonra araya girip açıklama yapar, okuyucu ile anlatılan arasına girer yani, çoğu kişi buna kızar aslında, ben bunu seviyorum nedense. Mustafa Kutlu hikayelerinde de vardır, herşeyi anlatmaz bazı şeyleri okuyuca bırakır, o da Ahmet Mithat Efendi gibi araya girer. Burada sanki birisini çekiştirirken yanımıza gelen başka birisi "arkadaşlar gıybet etmeyelim" der ya, biraz onun gibi bir durum var diye düşünüyorum. Roman gıybet dolu sanki, hikaye de bu yok. Bunlardan dolayı bizim edebiyatımız romana uzun süre bigane kalmış diye düşünüyorum.
Köyde camide namaz kılıyoruz, birden aklıma Hz Yusuf dizisi ve dizi başlarken okunan Yusuf suresi ayetleri geldi. Hocalar niye bu ayetleri cemaatle namaz kılarken okumazlar dedim, daha önce cemaatte kıldığımız hiç bir namazda bu ayetler okunmamıştı. Sonra birden bire tüylerimi diken diken eden o olay oldu. Yani ben bunları düşünürken hoca birden bu ayetleri okumaya başladı. Düşündükçe hâlâ ürperiyorum.
Aslında burası 1k dan çok daha güzel, orası reklam, resim ve video kaynıyor. Burası o anlamda daha kaliteli bence. Lakin insanlar gelmiyor, 1k dan ne kadar şikayette etseler ayrılmıyorlar.
Çocukluğu bir efsaneyi andıracak kadar güzel geçen yazarlar, şairler, araya yıllar giripte, o günlerin büyüsü bozularak hayatın sert gerçekleriyle karşılaşınca; kurtuluşu, geçmiş günlere dönmekte bulurlar...
Amerika’da bir Üniversite, ilginç bir çalışma yapmış. Okuldan 5-10 kadar öğrenciyi seçip onlara ayrı ayrı ve gizlice kimine “ Seni araştırdık ve senin Büyük İskender’in soyundan olduğunu tespit ettik“ kimine “ Hannibal’ın soyundansın” “ Napolyon’un torunusun” gibi tarihe yön vermiş büyük komutanların soyundan geldikleri söylenmiş. Ve bu çocuklar gizlice takip edilip, davranışları gözlenmiş. Bakmışlar ki; çocukların tamamının yürüyüşleri bile değişmiş. Artık daha düzenli ve ağırbaşlı davranmaya, daha ölçülü gülmeye ve daha ciddi görünmeye… başlamışlar. Çünkü o insanlarla bir bağı olmanın ve onların kanını taşıyor olmanın gururu ve onuru, onları öyle davranmaya zorlamış… Kıssadan hisse! Tarihin en şanlı Milletinden Olan Bizim Okullarımızda ne öğretiliyor ve çocuklarımızın davranışları nasıl? • Padişahlarımız haindi • Din adamlarımız sahtekardı. • Alimlerimiz sapıktı. • Kadılarımız rüşvetçiydi. • Ordumuz çapulcuydu • Devlet adamlarımız yalakaydı…. Vs vs vs… Peki gençlerimizin davranışları, konuşmaları ve tavırları nasıl? Herhangi bir okulun paydos saatlarında gidin bir bakın. İçiniz acır içiniz… Geleceğe dair zerre ümidiniz kalmaz, yaşama sevincinizden de olursunuz…
-İçeriksizleşmek, maddileşmek, düşünceyi maddi temellere oturtmak, küçük hesaplara bağlamak... Benim paçoz dediğim tipoloji, gündelik sıradanlığın ötesinde bir düşünce hayatı olmayan, sarih bir kültürden mahrum, ilgileri sıradan ve maddi olandir. "Twitter entelektüalizmi"dir. Habbeyi kubbe yapan sığlıktır.
