Kehribar Geçidi, romanı okuru MS 300’lü yılların Roma’sına götürüyor. İmparatorluğun ihtişamlı görüntüsünün ardında köleliğin, adaletsizliğin ve inanç çatışmalarının hüküm sürdüğü bir dönemi anlatıyor. Hikâyenin merkezinde, imparatorun suretini taşıyan kusurlu bir sikke ve birbirinden farklı hayatlara sahip yedi insan bulunuyor. Vitalis, Linus, Simonides, Feliks, Fazelis, Al-Mina ve Geta'nın yolları nasıl kesişiyor?
Birbirinden bu kadar farklı insanı aynı hikâyenin parçası yapan şey ne? Bu soruların cevapları ilerledikçe roman, Yedi Uyurlar kıssasına doğru uzanan bir yolculuğa dönüşüyor. İnançları uğruna yaşadıkları dünyadan uzaklaşan yedi insanın hikâyesi üzerinden zaman, inanç, özgürlük ve insanın hakikat arayışı ele alınıyor. Peki, insan inandığı şey uğruna neleri göze alabilir? Yüzyıllar geçse de insanın adalet ve özgürlük arayışı değişir mi?
Romanda beni en çok etkileyen noktalardan biri, farklı hayatların küçük bir ayrıntı üzerinden birbirine bağlanması oldu. Yazar, tarihî olayları ve karakterlerin hikâyelerini bir araya getirirken dönemin toplumsal yapısını da gözler önüne seriyor. Yer yer yoğunlaşan anlatımı dikkatli bir okuma gerektirse de romanın atmosferini hissetmek açısından başarılı buldum. Kehribar Geçidi, yalnızca geçmişte yaşanmış bir hikâyeyi değil, bugün de üzerinde düşünmeye devam ettiğimiz meseleleri anlatıyor. Kitabı bitirdiğimde aklımda şu soru kaldı: Zaman değişse de insanın inancı, vicdanı ve hakikat arayışı ne kadar değişebilir?
.