Kimsenin ne söylediğini yada ne yaptığını bilmemesi beni üzmüyor. İnsanların birbirlerini anlamadıklarını biliyorum. Nietzsche'nin dediği gibi 'çoğu insan aslında seni dinlemiyor, sadece konuşmak için sıra bekliyor.'
Denizler kadar ağlasam da anlatamam kendimi.
Ne bu insanlar benim insanım, ne de ben onların sahte tesellileri ile kendini avutacak bir insanım. Derin bir rüyadan uyandım.