Nazım Hikmet'in demir parmaklıklar arkasında yaşadığı sürgün, yüreğimdeydi benim dünya üzerindeki çöllerin tümündeki kum taneciklerini düşün. Ve her birinin suya duydukları özlemi. Senden ayrı olduğum her an, aynı kavurucu özlemi duyuyordum ben.