Bilginin ne olduğunu bile öğrenmek için gitmem gereken uzun bir yol olduğunun farkındayım.

İhtiyacım olan şey de tam olarak bu güvendi.

Ne zaman yabancı biri benimle sohbet etmeye kalkışsa kanın hızla yanaklarıma hücum etmesine neden olan o tuhaf, yakıcı panik ve utanç duygusunu bir kez yendiğimde, sonumun temel nedenini yok edecektim.

(...) çünkü insan konuşamadığında pratikte kaybolmuş sayılır; diğer insanlarla arasına duvarlar örülür, milyonlarca şey söylemek isteyip bir tanesini bile söyleyemez.

O soğuk beyaz önlüklü insanların çok sıcak kalpleri vardı ve yaptıkları işte sıcak bir kalp paha biçilmez bir değerdi.

İşçi sınıfı doktrini ve ahlakının hâkim olduğu bir ortamda yetiştim.

Yine de sadece seyretmek bile başlı başına bir tedaviydi. Bu bir eğitimdi, insan acısı üzerine bir eğitimdi, son zamanlara kadar kendi evimin duvarlarının ötesindeki hayatı hiç görmemiş biri için ve oldukça korkutucu bir deneyimdi.

Geri kalan hiçbir şeyim işe yaramazdı; her şeyim değersizdi ama o tek uzvum, sol ayağım, tüm bedenimde işe yarayan tek şeydi. O olmadan kaybolurdum, sessizleşir ve gücümü yitirdim.

Sol ayağım! Ama o benim için her şey demekti; sadece onunla konuşabilir, sadece onunla yaratabilirdim! Dış dünyayla tek iletişim aracımdı, diğer insanların zihinlerine ulaşmamın, konuşabilmemin ve bildiklerimi aktarmanın tek yoluydu.

Kitapların sayfaları arasında hayal gücümle yolculuklara çıkmak çok eğlenceliydi. Okuduklarım sınırlı ve dar kapsamlı olsa da çalışma odamın dört duvarının ötesindeki dünyadan bir şeyler öğrenmeme yardımcı oluyordu.