Hissettiği sadece çok yorgun olduğuydu. Günlerin değil, ayların, yılların yorgunluğu, gönüllü sürgününün yorgunluğu.

Hayat güzeldi. Hayat, bir trenin daracık koridorunda bile yaşanmaya değerdi.

Milletlerin dostları veya düşmanları yoktur, milletlerin ancak menfaatleri vardır.

Bu toz dumanın içinde insan olduğumu, insan kaldığımı kendime kanıtlamam lazımdı Selva

Ölümden ve acıdan kurtabildiğimiz her insan bizim için tarifsiz bir saadet kaynağı oluyor.

Bir vahşetten kurtulmuş insanların gözlerindeki minnet, kelimelerle anlatılabilecek gibi değildi.

Yaptığının doğru olduğuna inanan her şerefli insan gibi sonuna kadar direnmek.

Yaşadığımız dünyada
kanuni ne kaldı ki.

Hayatın işten, görevden, aşkın ise hiçbir zaman erişilemeyecek bir kadının hayalinden ibaret olmadığını anlamanın vakti çoktan gelmişti.

Ölüm uzaktayken korkutmuyordu insanı.
Ama tam karşınızda durup gözlerinizin içine baktığında hemen kurtulmanız gereken amansız bir düşmana dönüşüyordu.