Kayıp Yıldızlar Atlası 1 - Kara Balçık Ezgisi

İnsanların egemenliğine boyun eğmek zorunda kalan diğer türler, Tricholtvaltların demir yumruğu altında karanlık günler yaşamaktadır. İnsanların küçümsemelerine, Grunların zorbalıklarına rağmen unutulup gitmekte olan kültürlerini yaşamak için çaba gösteren türler, yoksulluğu ve köleliği kader olarak kabullenmek zorunda kalırlar.

Kara günlerin birinde kara bulutlarının arasından sızıp gelen küçük bir ışık huzmesi onlara umut olur. Kara Balçık Ezgisi, çok uzaklardan onlara Kızıl Gezegenlerin Islıkçalan Rüzgârlarından karanlığa mahkûm edilmişlere gelecekten muştular fısıldar.

Vgomaların kutsal şarkısıdır Kara Balçık Ezgisi. Evrenin sonsuz boşluğu onlar için yaşam ve ölümün sahnesidir. Işık ve karanlık bir aradadır. Hem dosttur hem düşman. Biri olmadan diğerinin de bir anlamı yoktur.

Eser ıslıkçalanlar güneşin ışıklarına

Karanlık koşar aydınlığın arkasına

Hem sever hem nefret ederler birbirlerinden

Oysa ikisi de dayanamaz birbirinin yokluğuna

Hayat… Ölüm… Dost…

Ozan’ın ağzından tüm evrene yayıldı bu ezgi. Karanlığın kalbinde parlayacak ışığın müjdecisi olacaktı.