Beni tüketen şeylerden kaçmasını hep bilmişimdir.

Bu görgüsüzlük, bu kabalık dayanılır şey değil.

Benim için kazılan çukur bitmek üzere. Bu evde, bu odada, bu apartman parçasında, kendilerinden başka kimseyi düşünmeyen yakınlarımın arasından ayrılmak, beni çok üzmez.

Her gerçek erkek gönülden, kanıyla canıyla bir kadını sever kopmamacasına.

Güzelliğimi kimseye harcatmamıştım, kendime bile.

Kokusuz çiçeklere benziyorsun.

Orada bir yerlerde olduğunuzu bilmek yetiyor bana. Giderseniz hangi yöne bakarak size yakın duyabileceğim kendimi?

Heyhat, hayat sevdalılara acımıyor.

Bedel verilirdi erkeklerimiz için. Onlar değerliydiler, bilgiliydiler, kolay yetişmiyorlardı, kolay harcanamazlardı.

Hastalığıma, üzüntülerime inanmıyorlar evdekiler.