Gam Yükü

kanı kanla yıkadılar duvarları boyayıp yıkanıp temizlendiler elleri kanlı failler gözümüzde süngüleri dolanıp durdular burnumuzun dibinde gören olmadı bir gelinin çığlığı çırılçıplaktı kendi heykelini yontup kısa ömründe tarihin kil tabletine sözler kazıdı: “Hamileyim. Bari, beni öldürmeyin!..” bebesini emziremeden çığlığını boşlukta astılar kadının yediemine bırakmadım emanetime alıp üstüme alındım annelik hikâyesini 47nci yılında bu şiir tabletine kazıdım…