Her şeyi bilen anlatıcılar olarak bir araya gelmiştik. Allı morlu çayırların üzerinde, soframızı kurmak için telaş içindeydik. En bilge olanımız, "Rızık temiz yere iner" deyince, içimizden en saf olanı sofra kuracağımız yeri temizlemeye başladı, geri kalanımız içimize baktık. Sağ en baştaki içimde bir kalbim var, ben temizim dedi, onun yanındaki kalbimin içinde inanç var, ben temizim dedi onun yanındaki inancın içinde samimiyet var en temiz benim dedi, onun yanındaki parmağı ile dilini tuttu, ben temizim diyenler dudaklarını ısırdı böylece, Sofrayı insan kurar, rızkı Hak indirir. Dilini temizleyene, ruhunu temizleyene, hayalini, aklını ve zihnini temizleyene, sırrını temizleyene rızık iner. Saf olanımız bir taşı kaldırıp koydu kenara. Sağ en baştaki, onun yanındaki bir kan lekesini, onun yanındaki yırtıcı bir hayvanın dişini, onun yanındaki vahşi bir kuşun tırnağını kaldırıp koydu kenara. Nice şair kendini kaldırıp koydu kenara.