Odamda beni kitaplarım bekler. Bu yegâne tesellidir.

Müthiş surette yalnız kaldığımı hissettim. Ah!.. Bilhassa bu kadar kalabalığın içinde yalnızlık ne acı oluyor yarabbi!..

Odamda beni kitaplarım bekler. Bu yegâne tesellidir.

Halbuki en çok okuduğum kitabın en çok okuduğum satırı bile bana bazen başka şeyler söyleyebilir.

Her gelişinde boğmaya mecbur olduğum hislere gitgide daha çok esir oluyorum.

Tesadüfün pek merhametli olmadığını ve birbirine böyle yakın olanları bir ikinci defa karşı karşıya getirmediğini biliyorlardı...

...

Ayrıldılar...Ve birdaha birbirlerini görmediler...

Yarın öldüğümüz zaman birisi bize sorsa: Dünyada neler gördünüz dese herhalde verecek cevap bulamayız. Koşmaktan görmeye vakit olmuyor ki...

Boğmaya mecbur olduğum hislere gitgide daha çok esir oluyorum...

Odamda beni kitaplarım bekler. Bu yegâne tesellidir.

Yalnız her ikisinin de içinde gizliden gizliye büyüyen bi korku vardı: Bir gün gelip ayrılmak korkusu...