“Dostum, dedi ,hiç de yürekli görünmüyorsun. Ölümün karşısında ödleklik yapma , anlıyor musun? Giyotin sehpasında berbat bir an yaşayacaksın , ama çabucak geçecek! Kellenin nasıl koptuğunu göstermek için orada olmak isterdim . “

Nasıl olur? Demek yaşamak istediğim tek yer olan o hafızadan şimdiden silindim. Nasıl olur?

Hissettiklerimi anlatacak söz bulamıyorum.

Kâr, zararın kardeşidir.

Ölüm ruhumuzu ne hale getirecek?

Oysa yüreğimde cenneti taşıyordum.

İnsan keyfi istedi diye kötü olamaz.

Suçlu, yüreğiniz temiz mi?

Her çeyrek saatte hayatımın bir yılı gidiyor.

En ufak bir mantık dokunuşu tüm safsatalara iyi gelir.