Zaten sevginin ne demek olduğunu bilmezdi. Sevgi denen şeyi hiç tatmamıştı.

Her yer kasvete bürünmüştü, cansızdı, hareketsizdi; yerin ruhu o kadar yalnız, o kadar soğuktu ki, hüzünlü bile denemezdi ona.

‘’Gördüğü dünya, vahşi ve zalimdi; herhangi bir sıcaklık barındırmayan; sevmelere, okşamalara, şefkate ve ruhların ışıltılı yumuşaklığına yer vermeyen bir dünyaydı.’’

Büyümek yaşamdı ve yaşam her zaman ışığa doğru yönelmeye yazgılıydı.

Bir de bazı rahatlıklar ve doyumlar vardı. Dolu bir mide, tembel tembel güneşin altında yatmak gibi şeyler çekilen bütün zahmetlerin, verilen bütün emeklerin karşılığıydı.

Büyümek yaşamdı ve yaşam her zaman ışığa doğru yönelmeye yazgılıydı.

Bildiği tek hayat olan huzurlu yalnızlık yoktu artık.