Zühal İzmirli

Annemin dolaptan çıkardığı eski bir çaydanlık vardı, kapağı oynak, her tutuşumda çıngırdardı. Bu kitabı okurken o ses geldi aklıma durup dururken. Beylerbeyi’nden Yükselirken Hüzün, kaybettiklerimizi değil, bıraktıklarımızı anlatıyor bence; gidenin arkasından bakmak yerine onunla birlikte yaşamayı sürdürmenin hikâyesi. Zühal İzmirli’nin dili süslü değil ama ağır, sindire sindire ilerliyorum, bazı cümlelerde durup pencereden dışarı bakıyorum. Karakterlerin hepsi tanıdık geldi bana, mahalleden, akrabalardan, kendi geçmişimden. Yalnız ortadaki bazı bölümler gereksiz uzatılmış gibiydi, orada tempo düştü ve ben biraz zorlandım. Yine de kapanışta o ağırlık dağılıyor, geriye buruk ama sıcak bir şey kalıyor. 🌕