...boyaları ve sıvaları dökülmüş cephesiyle, içi simsiyah, nasıl açılıp kapandığı belli olmayan küçük pencereleriyle, içinde asırlardan beri kaç neslin ihtiraslarını, doğumlarını ve ölümlerini idrak etmiş taş evler sıralanıyordu.
– Verdiğim şiir kitabını okuyor musun? Selma bu sefer şüphe bırakmayacak bir vuzuhla* gülümseyerek önüne baktı ve hep alçak sesle: – Güzel... dedi, suya benzeyen şiirler... – Suya mı? – Suya bakarken insanın gözleri dalmaz mı? Hem bomboş görünür su, hem içinde neler vardır. Bu şiirler de öyle. Sade. Sade ve hem dolu.
