İskender Pala Alıntıları

Kuzgun Obası’nda herkes bilirdi ki her akşam bütün yıldızlardan önce görünen bu yıldız gök ile yer arasındaki geçittir ve diğer bütün yıldızları her gece arkasına o dağıtır, her sabah o toplar.

Geceki şiddetin miskin yer ile öfkeli gök arasında olduğunu zannediyordu; oysa dalgalı deniz ile hareketsiz toprak da kavgaya karışmış, yürüyenlerle yüzenler birbirine çarpmıştı.

Gülümsemek varken insan neden kaş çatsındı ki? Allah'ın elçisi sevgiyi ve selamı yaymak için bunca güzel şeyler söyleyip dururken üstelik.

“Bana Allah ve Rasûlü yeter, onlar var ise keder yok."

O yürüdüğünde sokaklara dolunay vurmuş gibi olurdu. Yüreklerdeki öykünmeleri takip ederek onun geçtiği yollar bilinebilirdi. İslam'ın beşinci yılında Habeşistan'a gittiğinde, genç kızlar için Mekke sanki güzelliğini yitirivermişti.

Kaç bin yıldır hasretle bekleşmede olanların göz aydınlığı ve müjdesiydi…

Sevgi bir yuvada bereketin ve nezaketin adıydı.

işte gönlünde ona doğru bir hassasiyet, bir akış vardı; durduramadığı bir akış.

"Kimseye güvenmiyorsanız neye sahipsinizdir ki?.."

Şu âlem O ( s.a.v.) var iken ne güzeldi.
Şimdi O yoksa var olan her şey yok olsa neydi.