Hüseyin Nihal Atsız Alıntıları

Yalnız olmamak için mutlaka insanlarla beraber mi olmak lazım?

Hayat, o dinçliği de, büyük ümitleri de alıp götürmüş, geriye ümitsiz, hasta, melankolik bir adam kalmıştı.

Gönlündeki kasırganın geçmesini bekliyordu ama geçeceğine dair hiçbir belirti gözükmüyordu.

İnsanlar, babalarıyla analarının dağ gibi ümitleriyle dünyaya geldikten sonra denizler gibi ümitsizlikler içinde boğularak kaybolup gidiyorlardı.

Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden ?
Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu ?
Pervane olan kendini gizler mi alevden ?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu...

Ağlamak da hayata dönmenin işaretiydi.

Herkes tarafından kabul olunan düşüncelere tahammül edemiyordu.

Hayatında zaten huzur diye bir şey kalmamıştı, ama bu kadar bezginlik ve bunalma da görmemişti.

İnsanlar güvenilmeye layık değildir.

İnsanlar okunmamış birer kitaptır.