Edip Cansever Alıntıları

Öyledir, her yoğun günün sonu
Ezip geçer yalnızlığın burukluğunu

İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.

Çünkü o
Ekim günleriyle aralıksız boyanan
Bir ırmağın durgun sesidir
İyi ya, ekimdir işte, kasıma ne kalmıştır şurada
Yani bir çay ocağının başında
Bir adam şekerlere çocukluğunu sevdirir.

Öyle ki
Gözlerin maviyse de pembeyle bakarsın bana

Kalır aklımda

Boşversene sen niye beklemeli

Sıktı artık bu kent beni
Çekip gitmeliyim hiç düşünmeden
Bulmalıyım aradığım o yeri

Öğrendim öğrenmesine,
Mutsuzluk da bir gelişmedir

Diyorum, bir şeye karşı koymaktır günümüzde aşk.

İnsan yeni bir şehre geldi mi başka oluyor

Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan

Başımı masaya koydum. Daldım öyle. Kalabalıkların içindeki yalnızlık, uğultulu yalnızlık!