Hilal

Seni unutmak ha!
Aklımın karatahtasından
Silerim de bütün boş anıları,
Bütün kitaplarda yazılan, çizilenleri,
Gençliğimden, öğrenciliğimden kalanları,
Yalnız senin buyruğun kalır
...

Âh bu katı, kaskatı beden bir dağılsa
Eriyip gitse bir çiy tanesinde sabahın!
Ya da Tanrı yasak etmemiş olsa
Kendi kendini öldürmesini insanın
...

Yetmiş kere yedi kez esnedin, yetmiş kere yedi kez ben ruhumun sesini dinledim.

Handan, hamamdan geçtik,
Gün ışığındaki hissesmize râzıydık;
Saadetinden geçtik,
Ümîdine râzıydık;
Hiçbirini bulamadık,
Kendimize hüzünler icat ettik.
Avunamadık.
Yoksa biz,
Biz bu dünyadan değil miydik?

Bu yaz baş ağrısının kıyısından sıyrılırsam zafer kazanmış hissedeceğim.

Beynim yırtıcı bir etkinlik içinde. Sanki zamanın geçişinin; yaşlılığın ve ölümün bilincindeymişim gibi kitaplarıma sarılmak istiyorum.

İnsan, zihninin başıboş akmasına izin verirse akıl bencilleşiyor, kişiselleşiyor...

Yaşlanmışız, her şeyin sonuna yaklaşmışız gibi bir bunalım içindeyim.

Mutsuzluk her yerde, tam kapının ardında. Ya da daha kötüsü aptallık...