Bu kitabı elime aldığımda öykü okumaya pek alışkın olmadığımı fark ettim, Tarık Buğra’nın adı da uzun zamandır not aldığım ama bir türlü başlamadığım yazarlardandı. Okumaya başlayınca dilin o dönemki ağırlığı beni bir an duraksattı, sanki yazarın cümleleri kendi ritmini kurmak için biraz zaman istiyordu. Üç ayrı bölümde toplanan hikâyelerin arasında dolaşırken bazıları içimi burktu, özellikle sıradan insanların küçük dertlerini anlatanlar; bazıları ise daha soyut kaldı, deneme ile öykü arasında salınan metinlerde kendimi bir türlü tam bırakamadım. Yine de Buğra’nın samimi ama mesafeli duruşu, karakterlerin konuşmalarındaki o doğal kırılmalar beni metne bağladı; hele oğul ile baba arasındaki sessizlikler, söylenmeyenlerin ağırlığı, okurken not aldığım yerlerden biri oldu. Bitirdiğimde aklımda kalan, hikâyelerin çoğunun geçmişe dair bir hüzünle örülü olduğu ve yarını beklerken bugünün nasıl kaçtığıydı.