Geçen akşam kitabı kapatıp bir süre öylece oturdum; Demet Taner'in Haldun Taner'i anlatırken kurduğu o sakin, içten cümleler insanın içine işliyor. Kitap boyunca bir yandan ustanın mertliğine, insanı kucaklayan tavrına yakından bakıyorsunuz, bir yandan da onu bu kadar iyi anlayan bir eşin gözünden okumanın ayrıcalığını hissediyorsunuz. Anlatımda zaman zaman tekrara düşen yerler beni yavaşlattı, açıkçası bazı bölümlerde aynı duygunun etrafında döndüğünü düşündüm. Yine de Demet Taner'in anıları, tanıklıkları ve o dönemin edebiyat çevresine dair küçük ayrıntılar kitabı elden bırakılamaz kılıyor; özellikle Haldun Taner'i okumuş olanlar için tanıdık gelen o ses, sayfalarda yeniden canlanıyor.