İlgi çekici bir ana karakteri olmasına rağmen konu akışındaki havada kalmışlığın ve yan karakterlerdeki yapaylık dozunun bu kitabı öldürdüğünü düşünüyorum. Aslında Adam Strand'ın kendi kendini öldürmeyi bir türlü başaramayışı, bu konudaki düşünceleri ve hayata bakışının anlatıldığı kısımları başarılı buldum, hatta Adam'ın iç monologlarında pek çok kısmın altını çizdim. Ama iş dış dünyaya gelince değişiyor. Ana karakterin ailesiyle, sözüne değer verdiği birkaç yetişkinle ve arkadaşlarıyla olan ilişkileri vasattı ve açıkçası anlatımı sekteye uğratıyordu. Beğeneni elbette çıkacaktır ve belki de okumaya başlamadan önce birkaç yerde gördüğüm incelemeler de beklentimi arttırmış olabilir. Kesinlikle zaman kaybı değil ama keşke yazar Adam'ın bakış açısını bir roman yazmak için değil de deneme yazmak için kullansaymış. O zaman elim direkt olarak beş yıldıza giderdi. 💡