_Seninle geç kalmayı sevdim bu hayata..
Hiç yetişemediğimiz trenlerin, yarıda kesilen duaların, hiç oturamadığımız o çay bahçelerinin hatırına...
?Birini kaybedince mi tükenir insan..
Yoksa çoğalır mı içindeki o ağır sessizlik...
Hangi sokağa dönsem senin geçmediğin bir rüzgâr,
Hangi masaya otursam karşımdaki sandalyede derin bir devriklikKavuşmak zaten nasip değildi bize, biz aynı yangında ayrı ayrı eksildik__