Kuşlar pencere camını unuttu,
Biz gökyüzünü katlayıp sandığa kaldırdık seninle.
Üzerimde dantelli bir entari,
Eteklerinden sarkıyor saksıda unutulmuş
o hırçın Sardunyalar.

Bir balkon var göğsümün tam ortasında,
Parmaklıklarına yaslanıp geçen vapurlara
el sallıyorum.
Kimse sormuyor "Neden ıslak bu demirler?" diye,
Hep deniz içeride, ben dışarıdayım.

Ruhumun düğmelerini açık bıraktım ki rüzgar girsin.
Çiçek açtı kelimeler entarimin eteklerinde;
Ne dert kaldı geriye, ne merak eden o meraklı eller...

Biz göğsümüzdeki balkondan aşağıya sarkıtıyoruz ömrümüzü,
Aşağısı tarlabaşı,
yukarısı
tam cehennem mavisi!







Şimdide2602