Neden biz kadınlar bu gibi durumlarda başkasının suçunu ve ayıbını kendimizin suçu ve ayıbı gibi görüyoruz?
Hiçbir suçumuz ve ayıbımız olmayan durumlardan kendimize suç ve ayıp duyguları yükleyerek acı çekiyoruz ve
susuyoruz?
Neden?
Neden bunu yapıyoruz?
Neden bir türlü o istediğimiz “biz” olamıyoruz?
Neden düşüncelerimizi bir yaşam biçimine dönüştüremiyoruz?
Hakkımızda ne düşünürler diye ve ya bir şeyleri koruma adına bu kadar zavallı olabiliyoruz?
Bir yerlerde bir yanlışlık var. O yanlışlık sadece bizde değil bunu biliyorum.
Ama neden sadece bizim üzerimize kalıyor?
Ya da biz kendimize mal ediyoruz. Evet, biz kendimize mal ediyoruz.