Perdeler uçuşur aynada
Kentin kirli perdeleri
Hiçbir gizi olmayan arkasında
Elbisem dolanır ayaklarıma
Sökük paslı lambaları
Çıplak taşlarında yolların
Dizleri üstüne çöküyor anne
Düşlerinde pembe kedi
Yaşlı sokak kayboluyor içinde
Balonları uçar çatıların tek tek
Bu veda çizgisidir upuzun
Düşer insanlık karanlığına
Gökten renkli simler üfler biri
Ölüm kapanır içine
Nefesi kokarken putların
Uçaklar geçer uykusunda bebeğin
Kuyruğuna takılı bir kahkaha
Kan bulaşmış süt kokan emziğine
Saçlarını hırçın rüzgâr döküyor
Kel bahçelerin kederine
Zili neden çalmaz matemin
Avluda bembeyaz çiçekleri
Yazıyor kopmuş eliyle kâtip
Terazisi bozuk heykellerin
Gün ilaçlarını almayı unutan çocuk
Öksürüp durur kapımda
Sırtına havlu koymuştum oysa
Protez duygu tamircisi
Koşma deseydim bu kadar koşma
Ölemiyorum arkanda
Yorum Yapın
Yorum yapabilmeniz için üye olmalısınız.
Yorumlar
