Başkalarını mühim bulmayanlar,
bir gün kendilerini de mühim bulmayanlarla karşılaşacaklardır;
fakat bu hakikat, onların mühim bulmamış olduklarının mühim olduğu manasına gelmez.

Beklenen geç geliyor;
geldiği sırada insan başka yerde oluyor.

İnsanlık öldü. Belki de hiç yaşamamıştı.
Belki de benim insanlığım diye bir şey yoktu.
Ben hücremde yanlış hayallere sürüklenmiştim.
Korkaklığımı insanlık sanmıştım. Yalnızlığı insanlık saymıştım.

Fakat, Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım;
böyle budalaca bir özleme kapılıyor.
Bir yandan da hiç konuşmak istemiyor.

Siz bilmezsiniz albayım: İnsanlık tek başına kollarımda can verdi.
Yanında kimseler yoktu.

Hayal ve gerçek benim onlara verdiğim anlamları kaybetmek üzere. Sen, yaşadığım bir gerçek misin Yoksa, bir zamanlar yaşamış olduğum bir rüya mısın...

İkisi de yalnızdı; konuşacak çok şeyleri vardı.

sonunda insanları, karıncalar gibi kalabalık ve nereye koşuştuğunu bilmeden çarpışıp duran önemsiz varlıklara benzetti.

“Sevmesini bilmeyenler,kaderine razı olmalıdır.”

Beklenen geç geliyor; geldiği sırada insan başka yerlerde oluyor.