Pastoral Senfoni

Ağlamak istiyordum, ama kalbimin bir çölden bile daha kurak olduğunu hissettim.

Tanrım, artık bilmiyorum... Senden başkasını artık bilmiyorum. Bana rehberlik et.

Yazık! Bazı ruhlar, mutluluğa karşı özellikle direnç gösterir; yetersiz, beceriksiz olanlar...

İnsanın zayıf noktası sevginin eksikliğidir, o zaman şeytan bize saldırır. Tanrım! Kalbimde, sevgiye ait olmayan ne varsa çekip al...

Kafa karışıklığı ve yüz kızarıklıkları gerçek aşkın kaçınılmaz eşlikçileridir.

Nasıl olur da tam olarak aynı hayatı yaşayan ve birbirini seven iki varlık birbirlerine karşı böylesine gizemli ve aralarına duvar örülmüş gibi kalabilir (ya da bu hale gelebilir)

"Ah! Ruhumuzun hayaletlerine ve canavarlarına kulak asmadan gerçek fenalıklarla yetinseydik, hayat ne kadar güzel, sefaletimiz de katlanılır olurdu..."

"Küçük şeylere sadık olan, büyüklere de sadık olur."

Kötülüğü bilmeseydi ne de mutlu olurdu insan!

"Derin ve karanlık bir kuyunun içine doğru eğilmiş, bir elin yakalamasını umarak umutsuz bir şekilde ip sallandıran biri gibi hissediyordum kendimi"