Şayet baykuş da hasta olsa
benim düşündüğüm şeyleri düşünür.

Bir baykuşa benziyordum, ama
iniltilerim boğazımda takılıp kalıyordu (...)

Bizler ölümün çocuklarıyız, hayatın aldatmacalarından bizi o kurtarır.

Yalnız ölüm yalan söylemez.

Bana göre değildi bu dünya; bir avuç yüzsüz, dilenci, bilgiç, kabadayı, vicdansız, açgözlü içindi; onlar için kurulmuştu bu dünya.

(...) dua sırasında gözlerimi yumdum, ellerimi yüzüme kapadım, bir gece yarattım kendime, bu gecenin karanlığında, bir rüya gibi sorumsuz, kendi duamı okudum.

Dünya, ıssız yaslı bir ev gibi görünüyordu gözüme ve ben bağrımda bir acı duyuyordum.

Yazıyorsam, yazmak ihtiyacı beni zorluyor da ondan.

Bütün varlığım derin, karanlık bir kuyuda, ta aşağıda, ince bir çengele asılı kaldı sanki.

Herkes beni terk etmişti,
cansız varlıklara sığınıyordum.