İnsanlığımı Yitirirken

“Ne yaparsam yapayım bir insana derdimi doğrudan anlatamıyordum.”

Zayıf bir insan için mutluluk bile korkutucudur. Pamuk bile onları yaralayabilir.

Okulun kimseye faydası yok. Esas öğretmen doğanın ta kendisidir.

Düşündükçe daha da anlayamaz hâle geliyorum ve kendimi, yalnızca benim tamamen farklı olduğum şeklindeki korkunç, rahatsız edici düşüncenin saldırısına uğramış buluyorum.

Acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler.

Güvenmek bir suç mudur
…
Masum güven, nihayetinde, suçun özü müydü

Acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler.

Gerçek korkak mutluluktan bile korkar.

Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde “insan” dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.

Acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler.