İnsanlardan koptum, ama kendimi bulamadım..

Hayatı hayallerde yaşamak, hem de yalandan yaşa­mak, gene de yaşamaktır hayatı.

Kendi­mize doğru yola çıkar, başkalarında mola veririz.

Dünyayı oluşturan dev insanlar ve nesneler silsilesi, içi beni hiç ilgilendirmeyen sonsuz bir tablo galerisidir gözümde.

Ey sıkıntımın gereksiz yoldaşı, kaç saat, mutlu huzursuzluklarla dolu kaç saat sundu bize orada saatlerin hayaletleri!...

Birden, istemeden hayatım hakkında düşünürken buluyorum kendimi. Fark etmemişim, ama olmuş bir kere.

Hasta bir hizmetçi gibi sızlanıyorum. Ev kadınları gibi öfke saçıyorum. Hayatım baştan sona yararsız, tepeden tırnağa hüzne boğulmuş.

Tinsel olarak doğumum kısa bir kış gününe isabet etmiş olabilir. Gece, varlığıma çok erken çökmüştür bel­ki de. Hayatım mahrumiyet ve hüzünle yaşanmaya mahkûmdur.

Bundan dolayı, başarı uğruna hiçbir zaman aşın ça­ba harcamam. Eğer çok isterse, kısmet kendi ayağıyla gelsin bana.

Sessizce gezinirken hiç durmadan sohbet ederim; insanlar, evler, taşlar, afişlerler ve gökyüzü, hepimiz, kader'in koca kafilesine kelimelerle kenetlenmiş bir dost kalabalığıyız.