Hasta bir hizmetçi gibi sızlanıyorum. Ev kadınları gibi öfke saçıyorum. Hayatım baştan sona yararsız, tepeden tırnağa hüzne boğulmuş.

Tinsel olarak doğumum kısa bir kış gününe isabet etmiş olabilir. Gece, varlığıma çok erken çökmüştür bel­ki de. Hayatım mahrumiyet ve hüzünle yaşanmaya mahkûmdur.

Bundan dolayı, başarı uğruna hiçbir zaman aşın ça­ba harcamam. Eğer çok isterse, kısmet kendi ayağıyla gelsin bana.

Sessizce gezinirken hiç durmadan sohbet ederim; insanlar, evler, taşlar, afişlerler ve gökyüzü, hepimiz, kader'in koca kafilesine kelimelerle kenetlenmiş bir dost kalabalığıyız.

Hiçbir şey, başkalarının şefkati kadar ağır gelmez insana- kin bile geçmez onu, çünkü kin şefkat gibi sürekli değildir: Ağır bir duygu olduğundan, içgüdüsel olarak onu daha seyrek, daha hafif hissetmeye çalışırız. Aşk ise kin kadar zalimdir

Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor.

Dünyadaki bütün evli çiftler yanlış evlilikler yapmış­ tır, çünkü herkes Şeytan’ın ruhumuzu ele geçirdiği gizli köşelerde, arzulanan erkeğin karmaşık imgesini, yüce kadının değişken resmini saklar.

Melankolinin keskinleştiği böyle zamanlarda, düşlerimizde bile âşık olmamız, kah­ raman olmamız, mutlu olmamız imkânsızdır. Hepsi, hat­ ta hepsinin düşüncesi bile boştur.

Ölümden yapılmışız biz. Hayat diye kabul ettiğimiz şey, gerçek hayatın uykusu, varlığımızın gerçek halinin ölümüdür.

Gerçek bilgeliğe ulaşmış bir insan, dünya denen gös­teriyi oturduğu yerden seyrederek keyif alabilir, okuma yazma bile bilmeden, kimseyle tek kelime etmeden, sa­dece duyularını kullanarak, hüznü bilmeyen ruhundan güç alarak yapar bunu.