Beer bir kazada görme yeteneğini kaybeder. Yeni durumuna uyum sağlamaya çalışırken başına gelen felaketin, felaketlerin en büyüğü olmadığını kavramaya başlar.
"Merhaba, yenisin galiba?" Berrak bir kız sesiydi, yanına yaklaştığını duymamıştı Beer. "Evet, biraz önce geldim. Adım Beer Ligthart." "Benim adım da Tinka." "Yanımda da Molly var, yuvadan. Ben liseye gidiyorum." "Sen ağladın mı?" diye sordu Molly. "Hayır," yanıtını verdi Beer. "Ben ağlamıştım. Hem de çok ağlamıştım." "Burada durduğumu nasıl bildin?" diye sordu merakla. "Görebiliyor musun sen?" "Henüz biraz görebiliyorum," yanıtını verdi Tinka; Beer kızın sesine hayran kalmıştı. "Önce çok iyi göremeyen çocukların eğitim gördüğü bir okula gidiyordum. Fakat gözlerim giderek kötüleşti O nedenle buraya geldim. Altı aydır buradayım." "Burası hoşuna gidiyor mu ?" "Hem de nasıl. Ama alışmam için bir süre geçmesi gerekti. Her şey evdekinden çok farklı. Ama biliyor musun insan daha sonra yararlanabileceği birçok şey öğreniyor burada."
Müdür geri dönüp onu aldığı için üzülmüştü Beer, Tinka ile bir süre daha konuşmak istiyordu çünkü.
"Hoşça kal Beer," dedi Tinka. "Eminim artık sık sık karşılaşırız." "Kesinlikle," dedi Beer. Böyle olmasını umut ediyordu.
Müdür ve Beer oyun alanından geçip ana binanın hemen yanındaki bir eve girdiler, Beer'in odası buradaydı.
En kötüsünü atlattım diye düşündü. Önünde uzanan, onu geleceğe götürecek yolu görüyordu. İkinci evinin kapısından içeri girdiğinde bu yolda ilk adımını atmış oldu.
