Handan

Ah insana duyacağı, isteyeceği bir şekilde gelmeyen hıyanetkâr saadet!

Fakat Neriman ve Cemal Bey tamamen yaşamak yayları kırılmış iki makine gibi.

Handan'ı sevmek, müstevli bir hastalık gibi geliyor bana Refik. Adeta benim bu herkesin tutulduğu hastalıktan hariç kalmama canım sıkılıyor.

Belki Handan'ın kalbinin son sözü cinnettir.

Meğer bir kadının ruhunu üryan görmek ne fena, ne fenaymış!

..bu güzel muhabbetlerinin sevgili ve eski zincirini şıkırdatıyorlarmış gibi gözlerinde yaşlarla gülüyorlardı.

Herhalde bu kadın, kalbiyle, ruhuyla müthiş bir mücadele geçiriyordu.

Kadınlar ne acayip mahluklar, ruhlarında ne çok muhtelif şeyler için ayrı ayrı yerler var. Biz zavallı erkekler için bu bir felaket.

Bilirsin ki belki ruhumdan bu cinayet çıkacak. Fakat sen onu bir hasta nokta diye tedavi etmeyi bilmeyeceksin, sen o bütün esrar ve saffetiyle beyaz olan şeye çamurlu ayaklarınla basacak, kirleteceksin.

Kapalı, sessiz hayatının yüklerini yalnız taşımaya karar vermiş görünüyor.