Hatıralar canını yakıyor bir gün geçmişin tutsağısın sen. Kendi hayatının. Herkes kendi hayatının tutsağı diye geçiyor içinden.

Kendini iyileştirmeye dair bütün inançlarını yitirmekten korkuyorsun epeyce zamandır. Bir de birine inanmaktan. Birine kalbinin her zerresiyle inanmaktan.

Etmeye cesareti olmayanın sevmeye de cesareti olmazmış. Acı çekerek öğrendin. Her aşk, içinde bir ayrılıkla, bir vedayla büyürmüş.

Korkunu gizlemek için orta yerde soyunup yaralarını gösterdin herkese. Korkularını soylulaştırabilmenin acınası gayreti.

Yoruldun her gece onun hatırasıyla kavga etmekten.

Ansızın kafana esen şeyleri yapmak zor geliyor. Hayatın sihirli sandıklarına kendini bırakmaya cesaret edemiyorsun.

Karanlık bir denizin ortasında gibisin. Nerede olduğunu bilmiyorsun. Sıkışıp kaldığın yokluk duvarlarında kimsenin haberi yok.

Zaman geçtikçe acı eşiğin düştü. Artık daha çok canını yakıyor yarım kalmış cümleler.

Kaçtıkça bütün duvarlar aynı oluyor yüzüne. Her yerde kendini görüyorsun. İnsanların yüzleri kitapların sayfaları pencereler perdeler ayna oluyor yüzünü nereye çevirsen kendine bakar gibisin. Hafızanın sinsi bir oyunu bu; kendi hayaletine yakalanmak.

Artık kendi yazgısını, bir kadının yazgısına iliştirmiş adamların anbean içinde büyüyen yangınlardan var, senin de yüreğinin orta yerinde.