Her ne kadar kabul etmek istemese de insanlık belki hep aşağılık bir ırk olarak kalacak.

Çünkü bir ırkın çocukları elinden alınırsa bütün tutkuları yok olur, hayatta kalma istekleri tükenirdi.

Dünya görünüşte izole bir yer ama gerçekte her parçası, kökündeki ana kayalarla birbirine bağlı. Okyanuslar yok olsa, ortada ada diye bir şey kalmazdı. Hepsi tek bir anakaraya bağlanırdı ama bireyselliklerini yitirirlerdi.

Bilim, bir şeyin mümkün olduğunu duyuruyorsa günün birinde elbet gerçekleşecekti…

Hiçbir ütopya, toplumun bütün bireylerine sonsuza dek tatmin sağlayamaz.

Orta Çağ’da insanlar şeytana inanır, ondan korkardı. Ama yirmi birinci yüzyıl olmuştu artık; yoksa gerçekten genetik hafıza diye bir şey mi vardı?

Vücut değil, zihindi önemli olan.

Tarihe bakınca durum pek iç açıcı değildi; ırklar arasında en barışçıl temaslar bile genellikle geri kalmış topluluğun felaketiyle sonuçlanmıştı.

Merak, insan ırkının en baskın özelliklerindendir. Sonsuza dek karşı koyamazsın.