Burma Günleri

“Dostum, dostum, bir Doğulu olduğumu unutuyorsun. Bizdeki bu miskinlik ve hurafelerle gelişmemiz nasıl mümkün olabilir? Ülkemize en azından kanun ve nizam getirdiniz. İngiliz adaleti hiç şaşmaz ve İngiliz barışı.”

“İngiliz barışı mı Doktor! İngiliz barışı... Bu isim sadece bir kılıf. Hem kime gelmiş barış? Tefeciye ve avukata. Elbette Hindistan’daki barışı kendi çıkarlarımıza bağlı tutuyoruz ancak bütün yasa ve emir işleri neye dayanıyor? Daha fazla banka ve daha fazla hapishane; hepsi bu.”

“Ne korkunç söylemler bunlar!” diye bağırdı Doktor. “Hapishanelerin yapılması fena bir şey mi? Thibaw günlerinde, pislik, işkence ve cehalet içindeki Burma’yı düşünün ve sonra etrafınıza bir bakın. Sadece şu verandadan bir bakın; hastaneye, sağ ilerideki okula ve karakola bakın. Modern ilerlemenin nasıl hızlı yayıldığını fark edin!”

İngiliz sömürgeciliğinin bir kesitini sunan Burma Günleri, “Beyaz Adam” gibi olmaya çalışan yerliler, İngilizlerin yerli halka yaptıkları, dönüşüm, kompleks, hırs, entrika ayakları üzerinde yükselen bir yapı. Ve bu yapıya karışan, çıkmazlarla dolu ama çoğu zaman çıkarlara dayanan bir aşk.