Güven, onun için dostlukta en önem verdiği şeydi. Ölçü, saygı ve mesafeden daha çok galiba...

Ama insanın değişmeyeceğini kim iddia edebilir ki? Hele kişi değişmekten memnunsa.

Ama biliyorsunuz, sonra her şey de­ğişti. Eski zamanların siyah beyaz netliği giderek renkli ve anlaşılmaz bir başka şeye dönüştü. Ya da bana öyle geliyordu. Belki size de öyle geliyordu.

İnsan elindekinin de­ğerini ancak kaybettikten sonra anlıyor...

Yol, yaşam boyu karşınıza çıkacak en kafa karıştırıcı kavram olacaktır. En az Zaman kadar ilginçtir. Hem onun kadar soyuttur hem de Hedef kadar somut. Yol'u Zaman'a böldüğünüzde Hız'ı bulursunuz. Yani hareketin, yaşamın kendisini.

Zamanın değiştiğini, modern zamanların bittiğini idrak edememiştik.

İnsan yeni bir hayata başlarken ne kadar çok ve ne kadar çabuk karar verebiliyor, sevinçle hayret ediyorsun.

Sahip olduklarınızı bir gün birinin gelip elinizden alabileceğini hiç düşündünüz mü?

Belki de bu aşkların en soylu ve güzel olanı: bir insanın, tamamen hayal ürünü olan birini hiç­bir karşılık beklemeden sevmesi. Onu, aklının içindeki dünyaya katıp orada belli bir süre de olsa konuk etmesi.

Öyle korkunç bir şey ki beklemek. Beklemek, bağlı olmak demek.