Bozkır Çiçekleri

İşinde, bodrumdaki odasında, üzerinde yükselen bütün katların ağırlığını duyuyor, boğulacağını sanıyordu. Üst katlarda odası olmayacaktı hiçbir zaman. Hayri Bey emekliye ayrıldıktan sonra onun yerine geçebilirdi, o kadar. Belki de ömrü boyunca bodrum katından çıkamayacaktı. (...) Küçük insan olarak yakaladığı ve seve seve yetinebileceği küçük yaşama sevinçlerini, Hayri Bey gibiler, kirletecek; üst derecedekiler de, aslında gereksindikleri benimsemeye, hiç değilse varlığını duymaya can attıkları olağan duyarlılıkları -ayrıcalıklarını küçümsemeyle pekiştirebildikleri için- horlayacaklardı. Kimseler sevinmesine izin vermeyecekti. Bozkır Çiçekleri`nde, yalnızlığı seçmediği halde umarsızca yalnız kalan kahramanlarıyla 70`li yılların Ankarası`nı adımlıyor Selçuk Baran: Yolları bozkırın ortasında kesişen Seyfi`nin, Nurten`in ve Müfit`in gözünden, yer yer umutlu, yer yer coşkulu ama çokça hüzünlü bir resim çiziyor.. Selçuk Baran, Bozkır Çiçekleri`yle 1979 Milliyet Yayınları Roman Yarışması`nda mansiyon kazanmıştı.