Anneler ve kızları, aileler ve enkazları. Anı, yaratı ve saplantı üçgeninde sorular, bağlar ve hesaplaşmalar, ufak tefek darbelerle tetiklenmeyi bekleyen fay hatları. Miras ile olay yaratan, çağdaş Norveç edebiyatının güçlü sesi Vigdis Hjorth, bu romanda çocukluğu aşma ve aile de denen savaş alanından sağ çıkma olasılıklarına yaslanıyor. Annem Öldü mü, seçimleri nedeniyle ailesi tarafından dışlanmış bir kadının başarılı bir ressam olarak doğup büyüdüğü yere geri dönüşünü ve geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalışını konu alıyor. Olaylar, anlatıcının bir gece vakti yıllardır görüşmediği annesini araması, annesinin de telefonu açmamasıyla başlıyor. Anne ile kızını kazananı olmayan bir kedi-fare oyununa sürükleyen bu cevapsız çağrı, çığ gibi ilerleyen bir çözülmeyi de beraberinde getiriyor. Aile ile birey çatışmasını ustaca işleyen, anne-kız ilişkisinin çıkmazlarını, anneliğin açmazlarını ve aile içi travma aktarımını korkusuzca irdeleyen Vigdis Hjorth, sarsıcı ve sorgulayıcı bir okuma deneyimi sunuyor. Bir de soru bırakıyor: Yara açmayan bir annelik, öldürmeyen bir sevgi mümkün mü?Sadece kaybettiklerimiz sonsuza dek bize aittir.
Küçüklüğümden beri açık bir yaram var, üzerinde hiç bir kontrolümün olmadığı açık bir kapım vardı, annem o kapıdan girip mutsuzluğunu bana bulaştırdı, tüm çocukların başına gelen bu, değil mi, tüm annelerin yaptığı bu, değil mi, benimki dahil?
Anne babaların olgunlaşıp akıllanan çocuklarının onları yeni bir gözle görmelerini istemeleri anlaşılır bir şey. Ancak hiç kimse çocuğundan, çocukluğunda oluşturduğu anne imajını bir kenara bırakmasını isteyemez ya da talep edemez, hiç kimse, yetmiş ya da seksen yaşındaki annesini objektif biçimde görmesi için çocuktan yaşamının otuz yılında yarattığı anne imgesini silip atmasını bekleyemez.
