Kalmak, sinsi bir kaderin sahibinin eşine tutuşturduğu intihar silahı gibidir; aciziyyetin doruklara ulaştığı bir hiçlik hali.Rüyasında koşan bir kötürümün uyanışı kadar ağır ve kaçışı imkansızdır.

Tanrı bizim kusur sandıklarımızı seçtiklerine dağıtmıştır; taşıyabileceklere,kendi çarmıhını sırtlanan Mesih gibi .

Hiçbir lisan yabancı değil ona , kulağı da dili de yüreğinde bu çocuğun, senin anlaşmak dediğin nedir ki , her bizi duyan anlıyor mu ki ne dediğimizi...

Savaş bir şarkıları öldüremiyordu bir de anıları fakat ezgileri yakıyordu tek tek ve savaşta bile radyolar susmuyor , evvel zaman önce patlayan barutların isini çalıyordu.

Demiş miydim evvelden, sevgi bir kuştur gelir az ötene konar, gidip tutayım dersin, hop bir de bakmışsın uçmuş dama konmuş, sen peşine düştükçe o kaçar durur. Öyle işte…

İçin kanıyor şimdi biliyorum, bir can aldın diye dövünüyorsun. Korkma çocuk, biz o cennete hiç alınmadık.

.. babasız oğlanlar yüzlerinde anasoylu bir iz taşırlar. Ağızla­rının kenarında yuvarlak mahcup bir yay ve başları bir tarafa eğimlidir; günaşık gibidirler

Endazesi kaymış dünya, işlemediği bir günahın bedelini İsrafil’e ödetmiş, sessizliğe mühürlenmiş meleği, sonsuza kadar tekliğe hapsetmişti.

Şeytan yükümüzü sırtlanan günah keçisi değilse nedir ?