Oğuz Atay Alıntıları

Başkalarını mühim bulmayanlar,
bir gün kendilerini de mühim bulmayanlarla karşılaşacaklardır;
fakat bu hakikat, onların mühim bulmamış olduklarının mühim olduğu manasına gelmez.

Beklenen geç geliyor;
geldiği sırada insan başka yerde oluyor.

İnsanlık öldü. Belki de hiç yaşamamıştı.
Belki de benim insanlığım diye bir şey yoktu.
Ben hücremde yanlış hayallere sürüklenmiştim.
Korkaklığımı insanlık sanmıştım. Yalnızlığı insanlık saymıştım.

Fakat, Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım;
böyle budalaca bir özleme kapılıyor.
Bir yandan da hiç konuşmak istemiyor.

Siz bilmezsiniz albayım: İnsanlık tek başına kollarımda can verdi.
Yanında kimseler yoktu.

Bir asilzadenin, halktan birinin yerini doldurması, saray çevrelerinde endişe yarattı.

İçimden geçenleri bilselerdi beni dünyanın bir numaralı vatandaşı sayarlardı.

Belki de yalnız ölüme giderken hür olabilir insan. Ancak ölüm-kalım anında hürriyetin gerçek anlamını kavrayabilir.

Düşüncelerinizin içine kadar sokuluyorlar. Mantığı ortadan kaldırmadan, bu gidişe bir son vermek, kötülüğe direnmekten vazgeçmek ve gerçek hürriyeti tanımak imkânsız.

Hoşuma giden bir kız vardı: Allah’a inancı ile gösteriş yapıp duruyordu.