Nikos Kazancakis Alıntıları

Çocukluğumda büyük atılımlarım,
insanüstü heyecanlarım olmuştu; yalnız başıma oturup içimi çekerdim, çünkü dünyaya sığmıyordum.

Ne makine şu insan be! İçine ekmek, şarap, balık, turp koyuyorsun; iç çekmeleri, gülüşler ve düşler çıkıyor. İmalathane! Sanırım beynimizde konuşan bir sinema var.

Dinim hakkı için, dünyayı ilk kez görüyorum. Nasıl bir mucize, şu ileride kımıldayan mavi şey? Ne bunun adı? Deniz mi?

İster Bulgar olsun, ister Rum, isterse Türk! Hepsi bir benim için. Şimdi, iyi mi, kötü mü, yalnız ona bakıyorum.

Senin anlayacağın, insan işine gelmeyeni unutur.

Genç­sin, dedi, "ihtiyarlara kulak asma! Dünya, ihtiyarları dinleseydi, çok çabuk ıssızlaşırdı.

Her insanın bir Cennet'i vardır, senin Cennetin kitaplar…

İnsanın ruhsal acıları, her zaman, her uygarlığın sonunda, çok ustaca hokkabaz oyunlarıyla-arı şiir, arı müzik, arı düşünce- biter.

Bir kadına sevdalanmak ile iyi bir kitap okumak arasında bir seçim yapmam gerekirse kitabı seçerdim.

Herkes kendi yolunu izler. İnsan bir ağaç gibidir. Neden kiraz vermiyor diye incir ağacını hiç azarladığın oldu mu?