Halid Ziya Uşaklıgil Alıntıları

Birbirine sarılarak tek bir varlık olacak zannediyordu.

...hep yüreğini parçalardı.

Hatıralar hava ve zaman etkisiyle yıpranmış, delik deşik olmuş bir sayfa şeklinde kalır.

“Yalnız bir şeyden hoşlanıyordu: Sessizlik!”

Bütün gülüşlerinin, eğlenişlerinin altında saklı bir can sıkıntısı vardı ki onu daima bir zevkten diğerine sürüklerdi.

Bütün o çaresiz insan ruhuna has acılıkların tatlılıkların hazinesini taşıyor.

Öyle gözler olur ki...
Karanlığın uçsuz bucaksız ufkuna açılmış kadar ölçülemez, nerede biteceğini bilmenin mümkün olmadığı derinlikleri vardır, duyguları yutar...

İnsan; üzüntülü ve sevinçli zamanlarında, kalbinin dayanamayacağından fazlasını duyarlı bir kalple bölüşmek ister.

Mavi bir gece ile siyah bir gece arasında geçen şu zavallı yaşam!

Çünkü herkes gülmek ister.