Gecenin ipeğine tutunmuş yıldızlar,
sessizce konuşuyorlar birbirleriyle.
Rüzgâr, eski bir mektubu açar gibi
yaprakları çeviriyor; her biri
unutulmuş bir cümle taşıyor.

Senin adın, bir yağmur damlası gibi
düşüyor avuçlarıma.
Ne ıslatıyor, ne soğutuyor;
sadece hatırlatıyor
toprağın hâlâ soluk aldığını.

Zaman, ince bir camın arkasında
yürüyor. Biz ise camın bu tarafında,
parmaklarımızla iz bırakıyoruz
buğulu yüzeyde:
“Buradaydık. Bir an. Yeter.”

Sabah gelince her şey silinecek belki.
Ama o silinmiş izlerin kokusu
kalacak avuçlarımızda;
ıslak toprak, yanık kahve
ve biraz da sen.

#Kratos