Bazen sana nasıl dua edeceğimi bilmiyorum.
Dilimin ucuna kadar gelen cümleler var ama
boğazımda düğümleniyor.
Ne isteyeceğimi şaşırıyorum,
neye amin demem gerektiğini bilemiyorum.
Kalbim karmakarışık,
aklım yorgun,
ruhum eksik…
Allah’ım…
Ben kelime bulamazken
sen niyetimi bil.
Ben anlatamazken
sen içimde sakladığım korkuları da,
umutları da,
kimseye açamadığım yaraları da gör.
Bazen güçlü görünüyorum ama değilim.
Bazen gülüyorum ama içim sessizce ağlıyor.
Bazen “iyiyim” diyorum ama
sana sığınmaktan başka çarem kalmıyor.
Eğer dilim dua ederken
ne söyleyeceğini bilmiyorsa,
cümlelerim yarım kalıyorsa,
ellerim havada titriyorsa…
Sen kalbimi duy Allah’ım.
Kalbimin en karanlık köşesinde sakladığım
o sessiz çığlığı duy.
Gece herkes uyuduğunda
içimde büyüyen o kırgınlığı duy.
Bana sen yetersin demeyi öğret.
Beni dünyaya değil, sana bağla.
Kalbimi kirleten ne varsa temizle.
Niyetimi düzelt.
Yolumu doğrult.
Beni sana uzak düşüren her şeyi benden uzaklaştır.
Beni sana yaklaştıran her şeye sabır ver.
Allah’ım…
Ben kelimelerle dua edemesem de
gözlerimle ediyorum.
Ben cümle kuramasam da
yüreğim sana doğru atıyor.
Dil susar…
Ama kalp susmaz.
Ve sen kalpleri en iyi bilensin…