Bütün kapıların açılıp ellerin semaya yükseldiği bu gecede herkes uyumuş bir ben ayaktayım. İftarımızı yaptıktan sonra dağınık bıraktığım masayı toplamaya anca fırsatım oldu. Yemekleri dolaba kaldırdım, tabakları akıttım, yağ sökücü ile tezgahı parlattıktan sonra bir rahatlık gelince kahve yapma isteği doğdu içime. Kahve biraz keyif işi gibi değil mi? Ocağa koyduğum cezvemin taşma anına kadar, kızımın yarın için beslenmesinde istediği narı ayıkladım. Rengi pek hoşuma gitmedi,tadına baktım çok da güzel değildi. Yeni bir nar ayıklamayı göze alamadım. Kahvemi fincanıma boşaltıp en sevdiğim koltuğuma yerleştim. Koltuklar da on yılı devirdi artık bir yerleri sökülüyor. Oturunca rahatsızlık vermeye başladılar. Şubatın çene titreten soğuğunda odanın balkon kapısını araladım. Yağmur caddeyi ıslattmış, geçip giden arabaların çıkardığı ses eşliğinde uzaklara dalmıştım. Hem kahvemi yudumluyor hem de babamı düşünüyordum. Bu dünyadan göçeli yedinci ayına girdi. İnsan, sevdiğinin doğduktan sonra saydığı günlerini öldükten sonra da sayarmış meğer. Bir yere varış için o yere varıştan sonraki ayrılığın tekrar kavuşmaya duyulan özlemi bu rakamlar. Cümlem kadar yorucu bir hayat bu yaşadığımız, biliyorum. Tatilde baba evine giderken, en çok uçaktan indiğimde beni kimsenin karşılamayacak olmasını düşündüm yol boyunca. Hadi kızlar çıkış kapısına koşun dedeniz sizi bekliyor cümlesini diyememenin içimde oluşturduğu ağırlıkla peşimden sürükledim bavulumu. Bekleme alanı bomboş bir kalabalıkla doluydu. Anne davulu bana ver ben sürerim diyen küçük kızıma ıslak gözlerimle gülümsedim. Hayır Henna davul değil bavul diye uyardı büyük kızım kardeşini. Eve giderken takside çalan şarkıların babamı hatırlatması çok güzeldi. Keyif adamıydı babam, kahvesini eline alır açardı bir müzik, demlenirdi kendince. Sabah erken uyanınca televizyondan Karadeniz kanalını bulur son sesle hazırladığı kahvaltı için uyanmamızı beklerdi. Eve girdiğimde tarif edemediğim garip bir boşluk vardı. Bir ses eksikti, bir çay bardağı, bir tabak, bir kaşık sesi, bir şen kahkaha... Annemin gülüşü eksikti yüzünde. Kahvemi bitirdim tüm bunları yazarken. Babam karşımda oturmuş ağlamamı izliyordu belki de. Bütün huylarım gibi duygusallığım da babama benziyor düşüncesi dudaklarımı uzattı yüzümde. Kimseyi incitmeyen yumuşacık kalbi vardı. Anladım ki dünyadan herkes gider, herşey biter ama parmak izi gibi sevgi kalır geriye. Bana bu kadar çok sevmeyi öğrettiği için minnettarım babama. Bu güzel gecede saat iki yirmiyi gösterirken, tatlı bir kuş sesinin sokaktan odaya girmesi içime tarifsiz bir huzuru serpiştirdi. . Gecenin bu vakti yanıma kadar kanatlanan ruhuna el fatiha.
