Zorba

Ne makine şu insan be! İçine ekmek, şarap, balık, turp koyuyorsun; iç çekmeleri, gülüşler ve düşler çıkıyor. İmalathane!

Yedi kat göğe, yedi kat yere sığmayan Tanrı ancak bir insanın gönlüne sığar. O nedenle, hiç bir zaman bir insanın gönlünü incitme sakın.

Hayır özgür değilsin, senin bağlı bulunduğun ip, öbür insanlarınkinden biraz daha uzun; hepsi bu kadar!

Kaçınılmaz olana boyun eğmek yerine, kaçınılmaz olanın özünü kendi özgür iradine dönüştürmek belki de kurtuluşun tek insanca yoludur.

Artık dünküleri hatırlamaktan, yarınkileri istemekten vazgeçtim; şimdi, şu anda ne oluyor, o ilgilendiriyor beni.

Her acı, yüreğimi ikiye böler patron (...)

Çocukluğumda büyük atılımlarım,
insanüstü heyecanlarım olmuştu; yalnız başıma oturup içimi çekerdim, çünkü dünyaya sığmıyordum.

Ne makine şu insan be! İçine ekmek, şarap, balık, turp koyuyorsun; iç çekmeleri, gülüşler ve düşler çıkıyor. İmalathane! Sanırım beynimizde konuşan bir sinema var.

Dinim hakkı için, dünyayı ilk kez görüyorum. Nasıl bir mucize, şu ileride kımıldayan mavi şey? Ne bunun adı? Deniz mi?

İster Bulgar olsun, ister Rum, isterse Türk! Hepsi bir benim için. Şimdi, iyi mi, kötü mü, yalnız ona bakıyorum.