Çocukluğum ve gençliğin boyunca öğrendiklerimin hiçbir şey olmadığını biliyordum, daha doğrusu bunu hissediyordum.

Anlayış ve ilgide acıma yoktur.

Yazmak, ölümsüzleştirebilir ama sesin yaptığı gibi iki insan arasındaki boşluğu kapatan bir köprü kuramaz.

Bazen kendi düşüncelerimi bile duyamıyordum.

Gerçekten iyi iş yapmak için, kişinin işini gerçekten sevmesi gerekiyordu. Tarz iyi olabilirdi ama arkasının desteklenmesi gerekti, yoksa yazılanlar lezzetsiz bir yemeğe dönerdi.

Edebiyat zevki diğer zevkler gibi kişiden kişiye değişir.

Oysa sevmeyi ve sevilmeyi öyle çok istiyordum ki...

Kendimi bir yere kitleyecek, anahtarı da bilinmeyen bir yere atacaktım.

Ne kadar uğraşırsam uğraşayım hayatımın hep böyle süreceğini biliyordum. Donuk, boş ve renksiz.

Dünyanın her yerinde acı çeken bir süre insandan yalnızca biri olduğumu görmüştüm.