Günlerim birbirine tıpkı tıpkısına benzeyerek geçiyordu.

Kalbimin etrafında mütemadi­yen sıkışıp ezilen bir şey var gibiydi.

Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür

Kendimi ne kadar manasız şeylerle üzdüğümü anlıyor, bütün kabahati hayalperestliğimde, kendimi içime kapanıp kuruntu yapmamda buluyordum.

Hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olmayacağını henüz idrak etmemiştim.

Bizi biz yapan şey, başkalarının bizi anlaması değil; bizim kendimizi anlamamızdır.

Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür

Onun yaşadığı yerde yaşamak, onun gibi yaşamak demek değildi...

“ Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim…”

Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.