Bir ozan, ne kadar sog?ukkanlı, ne kadar c?o?zu?mleyici du?s?u?nceler o?ne su?rerse su?rsu?n, s?iirinden bag?ımsız kalamaz. S?iir, ozanın go?nu?l ve kafasındaki mekânın tamamındadır: Havaya karıs?ır, rengine boyar, u?stu?ne siner. O?te yandan, isabetli yargılar da, uzgo?ru?ler de, ustalıklı c?ıkarımlar da ozanın u?zerine farz deg?il. Ondan beklenen, en genis? anlamda duyması ve duydug?unu sese do?nu?s?tu?rmesidir: Anadilin avazında, ulusun yankısında, bir de kis?iog?lunun go?nlu?nde duyulan sese.Su?leyman C?obanog?lu da istisna deg?il. Du?zyazılarını okuyanlar, onun ev o?devi yapmadıg?ını da, maslahat go?zetip kitap du?zmedig?ini de yakından bilirler. Bu kitap, bu c?erc?evede bir tasarının u?ru?nu?du?r. Bir kitap daha olsun diye deg?il, c?ag?ında bir ses olsun diye yazılmıs?tır.Ko?k Ekin, ozanın s?iire sadakatini ve anadile bag?lılıg?ını berkitip tamamlayan yazılardan olus?uyor. Bu satırlar, ne bir dilbilimciye, ne bir ku?ltu?r tarihc?isine, ne de bir bilim insanına ait. O?te yandan, bir “du?zyazı toplaması” da deg?il. Ko?k Ekin, yalnızca bir ozanın c?ag?ına kars?ı susmayı reddedis?i, dilini-varlıg?ını savunus?u ve kendisi kalma savas?ıdır. Ve anadil ile onun s?iiri so?z konusu oldug?unda, bundan daha bu?yu?k bir c?aba da, amac? da, iddia da yoktur.
